خدای طرف حتما طرف رو دوست داشته و داره ، چه قبل از 50 دقیقه و چه بعدش!

هیچ وقت یک دندون گندیده ی D: هایت را به پای داغی X: هایش نمی دهم !

 این مطلب دو مخاطب خاص دارد

با تشکر فراوان

I'm standing in the station,
I am waiting for a train,
To take me to the border,
And my loved one far away,
I watched a bunch of soldiers heading for the war,
I could hardly even bear to see them go;
Rolling through the countryside,
Tears are in my eyes,
We're coming to the borderline,
I'm ready with my lies,
And in the early morning rain, I see her there,
And I know I'll have to say goodbye again;


And it's breaking my heart,
I know what I must do,
I hear my country call me,
but I want to be with you,
I'm taking my side, one of us will lose,
Don't let go, I want to know,
That you will wait for me until the day,
There's no borderline, no borderline;


Walking past the border guards,
Reaching for her hand,
Showing no emotion,
I want to break into a run,
But these are only boys, and I will never know,
How men can see the wisdom in a war

چرا این دوره ورا هیچ چیزی نیست ، نه شادی ، نه غم ، نه اغتشاش ، نه جشن ، نه .... البته برادر ها لطف می کنند سالی هفت هشت بار به مناسب ولادتی یا شهادتی خیابون رو رنگ و وارنگ یا سیاه پوش می کنند و ما دوزار تنوع می بینیم . الان دومین روزی که سیاهی ها رو جمع کردند و دو روزی که سال جدید میلادی شروع شده ولی اینجا خیلی ساکته ، خیلی ساکت . نه تو خیابون ها خبریه ، نه توی کوچه ، نه توی خونه ، نه توی اتاق.
ولی خداییش سکوت چقدر حال میده بعضی موقع ها ، بعضی موقع ها هم نه . الان که فعلا داره میده البته حال ، ولی خیلی از این سکوت تعجب کردم با اینکه سالهاست توی سکوتیم ولی این سکوت برام جدیده . جنس ش فرق می کنه !

الان که سکوته می تونی چشمت رو ببندی ، فقط گوش کنی . نه به هیچی نه به پوچی ، به صداهای ریز و درشتی که تاحالا بهشون توجه نکرده بودی ، به صدای شعله بخاری که فقط صدای جرقه ی یه آتیش طبیعی رو کم داره و بوی چوب سوخته نمیده ، به صدای جارو رفتگری که نصف شب داره جوی کوچه رو تمیز می کنه و با اون خش خش شاخه ی جاروش انگار داره مخ ت رو جارو میکشه ، به صدای نفس های خودت ، فس فسی یا شاید خس خسی که می خواد بهت بگه آهای خره هنوز زنده ای هنوز جا داری که گناه کنی ثواب کنی ، بری دنبال اون تتمه ای که مونده از نفس هات ...

حالا که سکوته می تونی گوشت رو بگیری با خیال راحت از اینکه یه وقت خبری نشه و  تو بی خبر بمونی ، یه وقت گوشیت زنگ بخوره و تو نفهمی ، یه وقت الله اکبر بگن و تو نشنوی ، یه وقت سخنان گوهر بار مقام عظمی پخش بشه و تو نبینی ، یه وفت ... فقط نگاه کنی . می تونی گوشت رو بگیری و راحت به هر چیزی که دوست داری خیره بشی ، می تونی ترک های سقف خونه کلنگی ت رو با چشم دنبال کنی و به ارزش چیز های قدیمی پی ببری ، می تونی به قابهای عکسی که برات عزیزن زل بزنی و در اوج حس خوش بختی رو لبهات یه تبسم بشینه ، فقط یه تبسم ، می تونی به کتابهای خونده و نخوندت نگاه کنی که ببینی چقدر از اونجایی که باید باشی عقبی یا جلو ، می تونی بری پای پنجره بشینی و به گربه خیس و پیلیسی که داره دنبال یه سوراخ می گرده که واسه فرار بارون بچپه اون توو  رو ببینی ، بارونی که قرار نیست کسی از زیرش بره و تو دلتنگش بشی و وقتی برگشت مثل نور ماه باشه و باز بارون بیاد و تو چمشت به راهش باشه و اینا ... ، می تونی فقط نگاه کنی ...

یه وقت فکر نکنی که میشه فقط نگاه کرد یا گوش کرد ، نه ! میشه جفتش باهم باشه می شه همراه اونا تازه لمس هم بکنی ، میشه مزه هم بکنی . ولی این رو از من کوچولو داشته باش که گاهی وقتی بقیه حس هات رو تعطیل کنی و فقط و فقط با یه حس اطرافت رو درک کنی اون وقت که می فهمی چقدر خدا دوستت داشته  و داره ، نمی خوام بگم که خیلی خوب فهمیدم که خدا چقدر منو دوست داره نه اتفاقا هرچی میکشم از این نفمیدن ست . می خوام بگم توی این حال بظاهر خراب که  خیلی ها رو نگران کرده اینقدر روزنه امید هست که نگو ! این قدر نکات مثبت هست که نگو ، روزنه و نکاتی که هنوز دستم بهشون نرسیده ولی دارم می بینمشون !!! پس هستند ...

توی این سکوت عجیب و غریب که خیلی برام دوست داشتنیه و مثل طلا در من کمیابه نمی خوام خیلی فرصتهای از دست داده رو دوباره از دست بدم ، نمی  خوام دوستی های با ارزشم رو از دست بدم ، می خوام تک تک شون رو محکم بغل بگیرم ، بگم به یادتون هستم شاید بگی واسه گفتن این حرف این کار نیاز نیست ولی من میگم نیازه!

والسلام

آخ که چقدر از اونی که باید باشم عقبم ، آخ ...

باز هم شکر

 بعد از یک بحث داغ و طولانی بر سر دلیل شهادت حسین ، شوری شیعه و بی نمکی سنت ، حقانیت فلسطین و اسراییل ، حلال و حرام بودن شراب و مشتقاتش تا هزار اصل و فرع دیگه اونم با صدای بلند من ( دوستان آگاه اند ) که  مادرم مجبور شده بود گوشهایش را در اتاق بغل بگیرد ، یهو چشمم به ساعت دیواری اتاقم افتاد  "9:34" یادم افتاد که ساعت 10 با عزیزی قراری دارم که بریم چرخی بزنیم و بعدش هم بریم هیئت . نفهمیدم چطور ساعت 10 شد و در اون لحظه  پای این سیستم نشسته م و دارم با عزیز دیگری در مورد امری که موجب زحمتش شده توسط بنده ، می چتیم که مسیج آن عزیر اول می اید که 15 دقیقه دیرتر می رسد ، ساعت 10:10 بود پستی ... (صفتی برایش  پیدا نمی کنم) از وبلاگی را می خوانم ، وقت تنگه فرصت زیادی ندارم فقط یکبار خواندمش  دلم می خواست چندین بار بخوانمش ولی نشد باید می رفتم . باید مشکی می پوشیدم رنگی که سالهاست دل خوشی از پوشیدنش ندارم ولی امسال مدتیه که ازش خوشم اومده کلا .

 برخلاف همیشه من دیرتر برسر قرار رسیدم ... بعد صحبتهای همیشگی و قدم زدن های آروم میون ملتی که  به خیال خودشان آمدن دسته های عزاداری را تماشا کنند ولی ما سالهاست همچین نیتی در چشمهایشان ندیم ، طبق عادت هر ساله به کنار تکیه نافع می رسیم همیشه دوست داشتم زنجیر زدنشون رو نگاه کنم همیشه برایم تکند ! نظمشون رو دوست دارم ، شاید خلوص بیشتری هم دارن نمی دونم یعنی دونستنش کار کس دیگه ایه ، همین قدر میدونم خیلی وقتها چایی هم به عزادارانش نمیده چه برسه به غذا و اینا ولی از بقیه هیئت ها شلوغ تره ... خیره شدم به حرکت وزن دار زنجیر ها ، می تونم صورت مات و مبهوتم رو تصور کنم که فقط سیاهی چشمام داره با حرکت زنجیر ها تکون می خوره ، نیستم .که با صدای بوق ماشینهای توی ترافیک مونده می پرم ، ماشینهایی که بعضیاش حامل افرادی ست که بی هدف می چرخند حتی از اون نیتهای خاص هم ندارند فقط امده اند جهت گردش و گذروند زمان و بس آن هم توی این شلوغی .

احساس می کنم دسته ی هیئت کوچه مون که رفته بیرون واسه زنجیرزنی همین موقع هاست که بر گرده به عزیر همراه م می گویم که بهتر بریم سر کوچه واسیم تا بیان . راستش رو بخواین زیاد از اینکه راه بیفتم دنبال دسته توی خیابون ها واسه زنجیر زنی خوشم نمیاد ، که این ملت غیور به ما زل بزنند و بعضی از این جماعت نسوان با ظاهری کاااااملا مناسب این ایام پسر خوش تیپ ی هیئت رو واسه خودشون توی رویاشون یا خدایی نکرده تو واقعیت انتخاب کنن و ....

بالاخره می رسند و همراه دسته ، سینه زنان وارد  تکیه می شیم و همه زنجیرهاشون رو کناری میزارن من و دوستم معمولا میریم گوشه ای که زیاد توی دست و پای این برادرهای خفن سینه زن که لخت هم میشن نباشیم . چراغ ها روخاموش می کنند ، طبل ها همچنان می کوبند مداح ها پیوسته می خونند ، سینه می زنیم و می زنند خود را محکمتر از آنچه که فکرش رو بکنی ، راستش رو بخواین سال هاست که همین موقع ها و همین جا بارها این صحنه ها رو دیدم و برام عادی شدن . مداح پبر مجلس که مثل همیشه سوزناک می خونه ، یه مداح جوون هم دو سه سالیه که داره واسه این هیئت می خونه اون هم واسه خودش داره جا میفته....

20 دقیقه ای گذشته ، ضربات اون برادرها محکمتر شده ، صدای مداح خش دارتر شده ، صدای طبل ها قطع شده و من انگار تو این مدت توی مجلس نبودم ، خیلی جاها بودم ولی اینجا نبودم ، انگار که نمی تونستم باشم ، نمی تونستم به نوحه و روضه گوش بدم نمی تونستم سینه بزنم .......  در حالی که همه وایساده بودند من نشستم ، یه کنج خلوت برای خودم گیر اورده بودم تاریک و دور از هر گونه نگاه ، فقط یه نوای سوزناک رو می شنیدم یه نوایی که داره با دلم بازی می کنه ، باریکه های نوره سبز لامپ کوچکی که گوشه تکیه اویزونه رو میبینم که از لابه لای سینه زنا بهم می خوره ، دیگه نمی تونم به هیچی فکر کنم ، هیچ عملی انجام نمی دم ، خیره ی خیره م . هیچ سال اینگونه نبودم .... یواش یواش به خودم فکر می کنم  به دوری خودم از خدای صاحب مجلس ، به دوری خودم از خودم ، به غربت ، به قربت  ، به غریبی ، به قریبی ، به .....

یهو با صدای آمین بلندعزادارها - که حالا دیگه نشستن - به دعای آخرجلسه ی مداح ، برمی گردم توی مجلس . چراغ ها روشن میشه ، سکوت جالبی برهمه چیز حکمفرماست . جماعتی رو توی این جای کوچیک و سیاه پوش میبینی که بعضیاشون لختن و با سینه های سرخ و زخمی دارن دنبال لباساشون می گردن ، و یا بعضیاشون با چشمای سرخ از گریه ، چماشون رو بخاطره نور تنگ کردن، بچه هایی رو میبینی که از دیدن خیلی صحنه ها توی تاریکی هنوز مات و مبهوتن اما من ، هیچ ...

شام رو که دونه دونه می دن به مردم ، مردم هم دونه دونه از تکیه خارج میشن ، میایم بیرون ، از سکوت عجیبی که معمولا بر چهره ندارم دوستم متوجه حالم میشه ، حالی که اسم خاصی برایش نیست ، توضیح و توجیه خاصی برایش نیست ، برخلاف هر ساله بلافاصله خداحافظی می کنم . وقتی میرسم خونه ، بدون هیچ حس گرسنگی غذا رو میزارم توی یخچال ....

ساعت از 12 گذشته ، پای سیستم باز نشسته م و کاری خاصی برای انجام دادن ندارم حتی خوابم هم نمیاد ، می رم اون پست وبلاگی رو که اون بالا گفتم رو چندین و چندین بار می خونم . آن عزیز دومی دوباره آن لاین می شه و حرف هایی رد و بدل می شه .... بعد رفتنش دیگه همه چیز توی ذهنم سکوت کرده.

آنچه که امشب برام گذشت و نزدیکی که با اون پست حس کردم و آن صحبت ها ، حس و حال و فکر و توان و هرچه که فکرش را بکنی که امشب برای اولین بار داشتم همه و همه باعث شد که تا صبح بیدار باشم و ....